27 oktober

Ik ben jarig vandaag en Marleen heeft een mooie tekening van een baobab en een klein bloemetje voor mij klaar. Een leuke verrassing op een ochtend waar we eindelijk richting België kunnen gaan. Niet dat het te lang was, ik heb mee zeer goed geamuseerd, heb veel meegemaakt, geweldige mensen leren kennen en bovenal weer eens een goede daad kunnen doen. Vanochtend staat er nog een bezoek aan het ziekenhuis op het programma. Met Dr. Yanoussa hebben we weer een schitterende gids die ons een snelle rondleiding in het ziekenhuis geeft. We bezoeken de werkplek van het Damiaanpersoneel. Op Moroni zijn de activiteiten voornamelijk toegespitst op tuberculose. Het is ons als snel duidelijk dat deze zieken geweldig goed opgevolgd worden. Het is mede daarom dat er geen gevallen zijn van MDR (Multi drug resistent) de meest besmettelijke vorm van tuberculose.

Wij zijn bijzonder gecharmeerd door de ziekenzalen van het ziekenhuis. Als ik dit vergelijk met de kamers van de staatsziekenhuizen in Bangladesh of zelfs in Moheli is dit het paradijs. Netjes, opgeruimd en vooral zuiver.

Het wordt ons ook steeds duidelijker dat Dr. Yanoussa vooral bezig is om fondsen te werven voor allerlei projecten. Op termijn staat er een grondige renovatie van het ziekenhuis op het programma. Hij vertelt dat 10 tot 20% door de staat zelf wordt betaald. De rest komt uit een of andere subsidiepot.

We gaan nadien nog met een damiaanmedewerker op verkenning op de markt van Moroni voor de laatste souvenirs. Er is echter weinig van waarde te vinden. Om 11.00 worden de koffers ingeladen en gaan we een laatste keer met Dr. Yanoussa en zijn collega lunchen en nadien vertrekken we naar de luchthaven. We zijn rond 13.30 daar en vertrekken omstreeks 16.30 uur voor een gesplitste vlucht.

Hier maken we het meest grappige tot nu mee. We landen in Mahajanga waar we uit het vliegtuig moeten, door de paspoortcontrole, onze bagage moeten ophalen, een visum voor 24 uur krijgen in ons paspoort (weeral gratis), worden onze koffers door de douane gecontroleerd, vervolgens checken we onze bagage terug in en gaan we door de volgende deur weer terug naar hetzelfde vliegtuig. Dit alles duurt ongeveer een half uur, waarna we verder vliegen naar Antannarivo om daar de internationale vlucht richting Parijs te nemen. Hier verloopt gelukkig alles erg voorspoedig en we verwachten om 23.50 uur te kunnen vertrekken naar Parijs voor een vlucht van 12 uur. Jammer genoeg zijn er nog een 60-tal passagiers die vertraging hebben en ook nog op onze vlucht meemoeten. Wij wachten dus weeral in het vliegtuig. Omstreeks half 2 ’s nachts krijgen we een laatste maaltijd en kunne we eindelijk gaan slapen. Vroeger als verwacht komen we in Parijs aan waar we ruim de tijd hebben voor koffie en een lekker broodje. Omstreeks 13.10 vertrekken we eindelijk richting Brussel voor de hereniging met onze families. En zo komt er een einde aan een uniek en speciaal bouwkamp.

Ik zal nooit vergeten:

-          Onze speciale band met Boussouri, een Damiaan in hart en nieren

-          Het eiland Moheli

-          De ontdekking van 5 nieuwe lepragevallen

-          De mentaliteit van de eilandbewoners

-          De ontmoetingen met mezelf tijdens dit bouwkamp

-          De kennismaking met nieuwe vrienden

-          Het korte broeken weer

-          Mijn eerste kennismaking met het echte Afrika

-          De enorme flexibiliteit van de bevolking

-          De tijd die er altijd op overschot is

-          Het leven zonder horloge

-          Onze druppels op die hete plaat, die de wereld heet